Pierwszy post o sytuacji z legalizacją marihuany w Kanadzie opublikowałam w maju 2015. Rok później na łamach internetowego magazynu FUSS ukazał się dłuższy mój tekst, którego podstawą był tamten post. Postanowiłam zatem odświeżyć go, i zamienić oryginał na tekst z FUSS’a. Miłego czytania

Przewałkowano ten temat w te i we wte. Najwyraźniej ojcowie miasta i mieszkańcy nie mają go jeszcze dość, jakieś regulacje i rozmowy w toku, co pobiorę darmową gazetkę uliczną Metro, to z pierwszej strony listek mruga znacząco.

Można z gazetą w dłoni znaleźć miej­sca zie­lone, się leni­wie wycią­gnąć, towa­rzy­sko roz­ga­dać, usiąść z psem przy grillu.

Można się maśla­nym wzro­kiem poga­pić na oto­cze­nie. Ręką trawę zie­loną leni­wie poma­cać. A drugą ręką trawę niezie­loną skrę­cić.

Jak w Kanadzie wygląda medyczna marihuana?

W Pol­sce jakieś nie­bo­tyczne lata wię­zie­nia cze­kają tego, kto maryśkę przy sobie posiada, bo wła­dza wni­kać nie będzie, na ile jest mu to potrzebne, by w cier­pie­niu ulżyć, o nie, ważne, że nie­le­galne, więc cap i mamy gostka.

Medyczna mari­hu­ana jest legalna tak w Van­co­uver, w pro­win­cji Kolum­bia Bry­tyj­ska, jak i w całej Kana­dzie, gdzie dostęp do pro­ble­ma­tycz­nego leku i jego pro­duk­cja są ure­gu­lo­wane ustawą rzą­dową.

Zostało wyraź­nie powie­dziane, ile można mieć na wła­sny uży­tek oraz co zro­bić, żeby dostać licen­cję pro­du­cen­ta­/sprze­dawcy.

Mini­ster­stwo Zdro­wia wzbra­nia się co prawda przed nazwa­niem jej lekar­stwem, ale nie podważa prawa pacjen­tów do sto­so­wa­nia takiej formy tera­pii, o ile jest ona zale­cona przez wła­ściwą orga­ni­za­cję medyczną i zare­je­stro­wana we wła­ści­wym miej­scu.

Nie­dawno mini­ster­stwo wydało naj­now­szą wer­sję prze­wod­nika po medycz­nej mari­hu­anie.

Na ponad 150 stro­nach skru­pu­lat­nie opi­sano, jak sto­so­wać tę kon­tro­wer­syjną formę lecze­nia, a w sto­sunku do poprzed­niej wer­sji manu­ala dorzu­cono sporo nowych infor­ma­cji, m.in. o wpły­wie mari­hu­any na nie­które cho­roby umy­słowe czy jazdę samo­cho­dem.

Rząd używa bar­dzo ostroż­nych sfor­mu­ło­wań, żeby broń boże nie zostać posą­dzo­nym o pro­pa­go­wa­nie zioła.

Odno­szę wra­że­nie, że do obrotu maryśką Kanada podcho­dzi tak jak do sprze­daży alko­holu: nie pole­camy, ale nie zabra­niamy cał­ko­wi­cie, bo swój rozum macie, a poza tym wia­domo, że jak się cze­goś zabroni, to na pewno będzie to można dostać w inny spo­sób. Nie­le­galny i nie­bez­pieczny.

Zioło, dasz miastu zarobić?

Mimo to jest obszar zwią­zany z tym bizne­sem, ukryty w wiel­kim limbo, który podniósł ciśnie­nie wło­da­rzom naszego mia­sta.

Cho­dzi o tzw. pot shopy, w któ­rych sprze­daż lecz­ni­czej mari­hu­any nie jest w Kana­dzie ure­gu­lo­wana.

W maju 2015 w Van­co­uver dzia­łało 85 takich przy­byt­ków. To spe­cy­ficzne apteki-kluby, które pró­bują orga­ni­zo­wać coś w rodzaju wspól­noty, gdzie zaku­pów mogą doko­ny­wać jedy­nie zare­je­stro­wani człon­ko­wie, teo­re­tycz­nie na pod­sta­wie recept.

I to wła­śnie te sklepy były solą w oku rządu, a i mia­sto miało o czym myśleć.

Temat punk­tów sprze­da­ją­cych mari­hu­anę, a kon­kret­nie tego, czy Van­co­uver ma coś zro­bić, żeby na nich zaro­bić, wał­ko­wano rok temu we wszyst­kich gaze­tach.

Z pierw­szych stron listek mru­gał zna­cząco i tylko miej­scami poja­wiały się infor­ma­cje o trzę­sie­niu ziemi w Nepalu albo innym „pomniej­szym” wyda­rze­niu.

Jest się nad czym zasta­na­wiać – biznes maryś­kowy wzrósł w prze­ciągu roku o jakieś 150%.

W Van­co­uver chyba tylko branża budow­lana ma się lepiej.

Sporo pie­nię­dzy z opłat licen­cyj­nych, z podat­ków wsze­la­kiego rodzaju, to nie jest takie hop siup, żeby się nad tym nie pochy­lić.

Z dru­giej strony jed­nak nie­le­galne (zda­niem rządu kon­ser­wa­tyw­nego pre­miera Stephena Har­pera), nie­ure­gu­lo­wane (zda­niem mia­sta) były te skle­piki, to nie Amster­dam, pro­szę pana, coś trzeba zro­bić.

I wtedy Van­co­uver jako pierw­sze kana­dyj­skie mia­sto wpro­wa­dziło miej­skie roz­po­rzą­dze­nie regu­lu­jące zasady, na jakich dzia­łać mają cof­fee shops.

Że tylko z licen­cją, że w okre­ślo­nej odle­gło­ści od szkół i miejsc uży­tecz­no­ści publicz­nej, że tylko pewna liczba takich skle­pów, że trzeba zapła­cić wstępne do kasy mia­sta.

Ale pew­nie nie­długo sklepy z maryśką będą cool.

Wła­dzę w pań­stwie prze­jął Justin Trudeau i Kanada jest cool, bo nowy pre­mier chce zale­ga­li­zo­wać rekre­acyjne uży­wa­nie mari­hu­any, ure­gu­lo­wać nie­ure­gu­lo­wane.

Jak to wygląda u nas, w dzielnicy Mount Pleasant?

Miejsc, gdzie można kupić sobie zioło, w oko­licy jest sporo.

Jedno mamy nawet w naszym budynku, obok anty­kwa­riatu i fran­cu­skiej pie­karni. Nie­malże na przy­stanku auto­bu­so­wym, dwa kroki od com­mu­nity cen­tre.

Skle­pi­ków ład­niej­szych i brzyd­szych na sąsied­niej ulicy jest sporo. Nie­które to więk­sze biznesy, z całą paletą pro­duk­tów dodat­ko­wych, serią ubrań czy gadże­tów. Z pięk­nymi wysta­wami i rekla­mami.

Kupić skręta może każdy.

Tak mówią ludzie. Że reje­stra­cja to mit, że nikt nie spraw­dza.

A co ja mam na to powie­dzieć jako matka dwóch synów, lat 4 i 9?

Prze­szka­dza mi zapach trawki w pobliżu pla­có­wek szkol­nych.

Nie­stety w pobliżu szkoły Krzyśka, w Parku Relak­su­ją­cych się Kolesi (tak, tak, jest taki park, Dude Chil­ling Park), owi kole­sie czę­sto relak­sują się nadmier­nie, zosta­wia­jąc po sobie śmiet­nik.

Choć pew­nie sporo działo się pod wpły­wem leczniczego narkotyku, z miej­sca nie winię jego stosowania.

Bo czy mnie oce­niać, na ile ktoś potrze­buje i czy w ogóle?

Krzy­siek ma taki sto­su­nek jak do pala­czy papie­ro­sów, czyli że śmier­dzi. Dzieci pod wpły­wem w parku nie widzia­łam. Jed­no­cze­śnie dobrze, że nowa mini­ste­rialna publi­ka­cja o mary­śce zawiera mocno roz­bu­do­waną sek­cję o wpły­wie tejże na mło­dych.

Jest szansa, że leka­rze będą uświa­do­mieni, ostroż­niejsi, a w szkole zaczną się poga­danki na ten temat – o ile już takich się nie orga­ni­zuje.

Mam (słabą) nadzieję, że nikt Krzyśka czy Maćka (omg) nie poczę­stuje, ale jeśli tak, to muszą wie­dzieć, co to jest i do czego służy.

I nasza w tym głowa jako rodzi­ców, żeby im to obja­śnić. I o innych używ­kach też opowie­dzieć. O szyb­kich przy­jem­no­ściach, które spłaca się dłu­giem wobec sie­bie. Roz­ma­wiać o alko­holu, o papie­ro­sach i o mari­hu­anie też.

Żaden rząd za nas tego nie zrobi, choćby nie wiem, ile naka­zy­wał i zaka­zy­wał.

Od paru dni jeździmy całą rodziną autobusami, trolejbusami i kolejko-metrem po Vancouver i nawet do Burnaby (druga strefa biletowa).

Ferie wiosenne w szkołach wymusiły taką oto aktywność naszą. Krzysiek uczestniczy w zajęciach pozaszkolnych w placówce YMCA (około 140 $ za cały tydzień od 9 do 17), zajęcia niestety są w sporej odległości od naszego domu, trzeba się przejechać do śródmieścia.

A dodatkowo obecnie w Vancouver trwa kampania zachęcająca mieszkańców do głosowania za zwiększeniem wydatków na transport miejski, niestety kosztem podniesienia podatków, co jak możecie zgadnąć, wielkiej radości wśród ludzi nie budzi. Temat na czasie zatem 🙂

Obserwowanie życia komjutersów to zajęcie fascynujące. 6 takich przemyśleń sobie spisałam:

1. Wszyscy mają jakieś kubki, termosiki, czy wręcz kanistry z piciem, przysięgam widziałam panią ze słoikiem wody, w której pływał zielony ogórek pokrojony w plasterki, ot taka popitka ku zdrowotności.
2. Trzeba mieć nie lada cierpliwość, żeby jeździć autobusami regularnymi, ledwo ruszy, już się zatrzymuje na następnym przystanku, ja rozumiem, że się nie chce nikomu za daleko chodzić, no ale żeby z przystanku było widać następny, to już chyba lekka przesada. Najlepiej jeździć ekspresowymi liniami.
3. Do autobusu wsiada się przednim wejściem, uiszcza opłatę u kierowcy/kasuje bilet/pokazuje bilet/ uśmiecha się i mówi hałdujudu, po czym przesuwa się na tył autobusu (nie kierowcy). Jak się chce wysiąść, trzeba szarpnąć linkę biegnącą wzdłuż okien, wysiąść tylnym wyjściem, a wysiadając wypada podziękować i życzyć miłego dnia kierowcy (w końcu nas wpuścił, przewiózł i wypuścił). Na przystanku się czeka w kolejce, czasami wiją się owe w długich zawijasach (zwłaszcza na przystanku ekspresówki 99, przy stacji Commercial – Broadway), ale nie bój nic, są wymalowane pasy na chodniku, nie zginiesz w kolejce, która z składa się z przedkolejki, śródkolejki i tyłkolejki.
4. Pojazd magiczny – SKYTRAIN, budzące bezustanną fascynację Maćka. Metro-kolejka, która jeździ sama, bez konduktora, bez maszynisty, ale miejsce dla konduktora i maszynisty posiada (czyli pojedyncze siedzenie tuż przy panoramicznej szybie przedniej). Jak się słusznie domyślacie miejsce to jest przedmiotem dzikiego pożądania i  chłopaki zawsze się o nie kłócą, no ale jest fajne, więc i ja czasami się przyłączam do wyścigu o nie.
5. Koszt biletów zobacz na tej stronce, miesięczny od 99 do 150 $, pojedyncze w bloczkach (bilet jest ważny przez 90 minut) 2.10$ dla dorosłego, coś ponad 1.70$ dla Krzyśka.
6. Moda moi drodzy, moda autobusowa, za bardzo się nie różni od mody ulicznej, ma być wygodnie. Jest jedna różnica – w autobusie da się wykonać makijaż, maznąć kreskę na zaspanym oku (ale tylko w pospiesznych, te regularne zbyt często się zatrzymują i można się nieźle dziabnąć w oko)

i jeszcze nie mogłam się powstrzymać i linka podsyłam ….. choć autobusy w Vancity są niebieskie 🙂

Tak, rozmiar ma znaczenie, zwłaszcza jak się dopiero co przyleciało do tego ogromnego kraju.

Jaka jest kanadyjska miarka na pierwszy rzut oka?

Pierwsze zakupy dały nam do myślenia, jak tu trafić z rozmiarem materaca. Chyba ze względu na miłość do monarchii (Kanada podlega formalnie królowej brytyjskiej), rozmiary materacy (i łóżek) to queen, king a potem już bardziej swojsko nazwane double, twin i full.

Niełatwo było się w tym rozeznać, przyznam szczerze, jak byście się mnie teraz zapytali, to i tak coś pomieszam, ale na pewno największe są te królewskie 🙂

 Nasze łóżko podobno jest queen, ale Kanadyjczycy uważają taki rozmiar za łóżko co najwyżej dla gości, używane okazjonalnie, takie codzienne to powinno być king.
Queen jest mniejsza niż 140 cm na 200 cm, dokładnie to trzebaby sobie policzyć, bo wymiary zwykle podawane są w calach (1 inch  równa się około 2,5 cm). Chłopaki mają dwa twiny, hehehe (dla nieanglojęzycznych twin oznacza bliźniaka, ciekawe dlaczego również rozmiar materaca).

Dla zakupów (nie tylko materacowych) najlepsza jest Ikea – mają tam przeliczniki cali na cm, i odwrotnie, a ich słynne miarki, które chłopaki pobierają za każdym razem nieważne czy w Warszawie czy w V., mają oba systemy metryczne.

Drugie zaskoczenie rozmiarowe – nasze plastikowe koszulki A4 z segregatorów nie pasują na tutejsze A4 (a może to wcale nie A4?) w każdym razie na nowe dokumenty nie pasują, jeap, musi być inaczej, muszą się Amerykanie odróżniać od Europejczyków w rozmiarze kartki papieru, a co :).

Trzecia uwaga: Kanadyjczycy nie są plus size, zresztą ciężko żeby byli, jak każdy biega, albo po parku, albo z wózkiem, albo biega na gym i z powrotem, nieważne deszcz, słońce, ulica, stare buty, plac zabaw. Biegają. Tak, czasami biegają z kubkiem kawy w ręku.
Wszystkie burgery, pizze, casserole, pasty, spalają w trymiga, gimnastykując się  wytrwale.

Jedzenie za to jest jak najbardziej dostępne w plus size, big pack – wielkie paczki rodzinne, family size  lub też jumbo pack. I wszystko, co jest tak pakowane, jest rzeczywiście tańsze niż jakbyś kupował to samo w dwóch mniejszych opakowaniach, znacznie tańsze, a nie tak, jak w Polsce, że tam różnica jest 10 groszy, albo wręcz większe wychodzi drożej, choć napis krzyczy, że to promocja. Tutaj: 450 g masła orzechowego 4,99 $, 1 kg tegoż masła  bez promocji 7,99 $, na promocji 5,99$.

Tak więc rozmiar ma znaczenie!

u nas dochodzi 15, idziemy zaraz z Maćkiem po Krzysia do szkoły, a potem na plac zabaw, a co, nie pada 🙂
trzeba spalić te kilogramy masła orzechowego 🙂